De laatste loodjes

Jaja, het gaat bijna beginnen, nog iets meer dan een maand en dan vertrek ik naar Cairo.. Op dit moment niet de beste plek om te zijn volgens alle nieuwsberichten, maar goed over een maand kan het allemaal wel weer anders zijn, erger of beter je weet het niet. Zo in de laatste weekjes toch nog wel een hoop dingen regelen.

De afgelopen week, mijn nieuwe voorwiel getest met naafdynamo, nu nog de oplaadapparatuur aansluiten, de zonnepanelen en bufferaccu getest, het bagagerekje in elkaar gezet en alle spullen nog eens langs gelopen. Ach daarmee komt het wel goed, mijn spot (sattelietontvanger) werkt ondertussen en het blog kan ik bijwerken.

Deze week staat in het teken van gezondheid. Uitwaaien, beetje trainen, tandarts die mijn gebit nog even controleert en de eerste van mijn drie rabies inentingen. Dan ben ik daar voor de kerst mooi klaar mee. Verder lekker druk met leuke dingen doen, lekker met de vrienden op stap, leuke projecten op het werk afronden of in gang zetten.

Helaas of gelukkig heeft Siepie (de kat) een tijdelijk nieuw onderkomen betrokken, waardoor het nu thuis wel heel erg stil is. Geen gemiauw in de ochtend voor voer, geen geknor als de tv aanstaat en een leeg kussentje naast je op de bank. Ach over 6 maandjes heb ik weer een huisgenoot en in de tussentijd zal ik lekker in men tentje kruipen, elke dag men slaapmatje opblazen en lekker in men¬†slaapzakkie kruipen. Ook in men tentje heb ik vast regelmatig huisgenoten ….. spinnen, kakkerlakken, schorpioenen, slangen en andere kleine en daardoor erg vervelende beestjes…

Voor nu op naar December, hopelijk met een beetje goed fietsweer (weinig sneeuw en ijs) en alvast voor iedereen een fijne Sinterklaas

PS: foto’s volgen eerst de fiets poetsen ūüėČ

Advertenties

How it all works

De site wordt meer en meer bekeken en 1 terugkerende vraag is, maar Bas hoe werkt het dan? Ga je alleen? En fiets je echt elke dag? Waar slaap je dan? En de reacties op mijn antwoorden¬†vari√ęren¬†van: “Echt!!”, “Oh elke nacht in een tent, dat overleef ik niet.” en de wedervragen als: “Hoe doe je dat dan met al je kleding?” en “Hoe doe je dat met wassen?”

Tja daar kan ik dus wel een stuk over typen. Om het een beetje overzichtelijk te houden zal ik achtereenvolgens de dagelijkse routine doornemen. Wakker worden, eten, fietsen, eten, slapen en dan weer van voor af aan. Tussendoor natuurlijk ook nog de weg zoeken, communiceren met lokale mensen, af en toe stoppen voor wat te drinken, het repareren van een lekke band en foto’s maken met men Canon G15.

Het begint dus allemaal in Cairo, daar ontmoet ik de 50 andere deelnemers. Voor de statistieken, 33 mannen, 17 vrouwen waarvan 4 Nederlanders zijn zo gek om samen met een man of 8 begeleiding 12.000km door Afrika rond te reizen. We fietsen elke dag (behalve de rust of reisdagen (2 dagen ferry van Egypte naar Sudan)) samen of alleen van kamp naar kamp, een soort grote Tour de France of Parijs – Dakar. De dagen beginnen net als in Nederland met wakker worden.

Wakker worden:

Misschien wel het mooiste moment van de dag, zo rond de klok van half 6 opstaan, gewekt worden door de minarettes, door andere reizigers die nodig naar het toilet moeten door diarree of gewoon omdat je honger hebt. Want dat laatste krijg je van fietsen.

Ontbijt

Na het wakker worden, het inpakken van mijn slaapzak, slaapmat, tent, normale kleding, elektronica en alle andere rotzooi is het tijd voor een ontbijt. De spullen kan ik in de volg truck leggen waar ik een locker voor mijn eigen spullen heb. Met zijn allen verspreid en hongerig als wolven brood, pap, of iets anders wat er maar te eten is naar binnen werken. Tussen door gebruik maken van de toilettent (lees gat in de grond met tent erop) of zelf met een schepje de woestijn in om de kleine en grote behoefte (vandaar de schep) te doen.

Fietsen

Het deel waar ik naar uit kijk, waar ik voor vrees en wat veel voldoening zal geven. Het verplaatsen van A naar B op eigen kracht met een tempo wat aansluit bij de omgeving en de mensen om je heen. De avond van te voren hebben we op de riderbriefing door gekregen waar we heen fietsen, wat voor soort wegen en waar we links, rechts, rechtdoor moeten waar we kunnen stoppen voor een snack of iets te drinken.

Half weg de etappe staat de lunchtruck tevens controle voor een mid-day lunch.

Na de lunch is het door naar het kamp, de afstanden verschillen per dag. Gemiddeld rijden we ca. 120km, maar er zijn dagen van meer dan 200km en dagen van ca. 80km dit kan getimed (zoals bij een wedstrijd) of niet getimed. De afstanden zijn afhankelijk van de wegconditie, de heuvels en de warmte. Kortom elke dag een lekker stukje fietsen. Om het allemaal wat behapbaarder te houden is er om de zoveel dagen een rustdag (zie ook onderstaand schema) dan heb ik dus tijd om te wassen, sightseeing (rustdagen zijn vaak bij bezienswaardigheden) mijn tent op te ruimen en de fiets te onderhouden en klaar te maken voor de volgende week fietsen.

Rustdagen:

Na een lange dag fietsen is niets zo lekker als een warme douche, dat zal in Afrika de uitdaging worden. Veel dagen wordt het wassen met een litertje water (liever iets te drinken dan om te wassen) of met babydoekjes, de dagen dat we geluk hebben is er een koude douche en de dagen dat ik het geld laat rollen is er een koude douche op een hotelkamer. Ik kan jullie adviseren om onze groep met mensen tijdens de toch niet te benaderen, dit kan schadelijk zijn voor het reukvermogen en lijden tot trauma’s.

Douche:                                            

Na het fietsen

Lekker opgefrist na het fietsen, de tent¬†ge√Įnstalleerd,¬†de slaapmat, slaapzak en de rotzooi uit de locker gehaald en in de tent gegooid, is er tijd om te werken aan dit blog wat dingen te bekijken in de plaats waar we zijn, een colaatje te scoren, zandkastelen te bouwen, te ouwehoeren met de reisgenoten en de fiets te onderhouden. De tijd zal wel beperkt zijn, want fietsen tussen zonsopkomst en zonsondergang laat niet veel tijd voor andere dingen over. Dan de riderbriefing voor de volgende dag, even goed opletten dus, dan eten, nog meer eten, tandpoetsen, laatste toiletbezoekje (woestijn inlopen) en dan slapen.

Morgen kan het feest weer opnieuw beginnen.

Don’t worry, be happy

De site is nu alweer een week in de lucht en de voorbereidingen gaan nu echt snel. Nog maar 2 maanden en nog so much to do. Tijd om lijstjes te maken en af te vinken, of liever gezegd complete lijsten met spullen om mee te nemen, of juist niet mee te nemen. Kortom in huize Willems is het √©√©n puinhoop. Naast de circa. 12 fietsen die her en der staan (al dan niet in elkaar gezet), liggen kampeerspullen, medicijnen en verband, potten met billencreme en ook nog eens allemaal “high-tech” communicatie apparatuur. Van pen en papier tot tablet en GPS transmitters (die nog niet werken) Thanks Spot (not) Connect……. grrrr ūüė¶

Waar maak ik me eigenlijk druk om? Mijn paspoort ligt ondertussen in Sudan of¬†Ethiopi√ę (√©√©n van de ambassades)¬†en dat zie ik voorlopig niet terug. De fiets is klaar op een voorwiel en bagagerekje na. De spullen van Rene Vos (outdoorshop see links) zijn besteld en komen volgende week binnen en men tentje zal dan pas echt staan als mijn huis. Mijn broek een maatje te klein is er al, dus kan wel een paar kilootjes verliezen in Afrika en ik kom vast terug met een goddelijk (of iets minder goddelijk) lichaam. Dat zorgt er weer voor dat ik vast geen leeuwenvoer wordt, die pakken hopelijk de langzamere (metgezel) met wat meer vlees.

Goddelijk lichaam…………..:

Tja en dat brengt me eigenlijk bij de oorzaak van de chaos. Te druk in men hoofd met wat ik allemaal wil zien en doen, want ik denk niet dat ik hier nog snel weer kom met een fiets.

De grove lijst met things to see:

  1. Cairo (museum en pyramides), Luxor, Abu Simbel + Woestijn;
  2. Aswan en ferry in to Sudan, Woestijn;
  3. Geniet van de koffie en lekkere sapjes in Ethiopie;
  4. Het overleven van de zware off-road stukken in Noord Kenia;
  5. Genieten van de wilde dieren en het paseren van de evenaar;
  6. Lekker nat gespetterd worden bij Victora Falls;
  7. O ja en het enige vier landenpunt ter wereld oversteken met een funky ferry;
  8. Vliegen boven de Okavanga Delta (als ik nog geld over heb);
  9. Genieten van de priceless sunset in de Namibian Desert;
  10. Het bereiken van Cape Town;
  11. Alles wat er tussen inzit en ik vergeten ben te noemen.

Ok en dan hier de lijst met things which will happen, but aren’t funny:

  1. Billen als rauw vlees / zadelpijn, dat kan niet anders met circa 12.000km fietsen; 
  2. Diaree, spetterpoep, waterpoep, of meer onsmakelijk dingen die komen door verkeerd eten in combinatie met inspanning;
  3. Spierpijn op plekken waarvan je niet wist dat er spieren zaten;
  4. Zebra strepen;                                              
  5. Slapen in een grote zandbak (lees slechte combi met zonnebrand en zweet);
  6. Engelen geduld bewaren, niet mijn sterkste punt, bij grensovergangen;
  7. Dienen als leeuwenvoer, olifantenspeeltje, of prikzak voor muggen;
  8. Het missen van de avondjes bier drinken in de Heks, maar ik beloof dat ik dat zal compenseren.

Kortom genoeg om me druk over te maken als ik dat wil, maar voor nu, maar even concentreren op het belangrijkste. Gezond blijven, trainen en vooral ook genieten van al het moois wat de voorbereiding brengt.

Zoals Bob zei:

Here’s a little song i wrote,
you might want to sing it note for note,
don’t worry, be happy

in every life we have some trouble,
when you worry you make it double
don’t worry, be happy

BE HAPPY………………….: