Blog #09 Cairo and pre birthday

Zo na een rustige vlucht en prima landing aangekomen in stinky Cairo…. om 4.30 in de hotelkamer en na een douche nog net op tijd voor het ochtend gebed. Om 9 uur klopt Kevin op de deur voor ontbijt, heb hem samen met wat andere tda deelnemers ontmoet in de transfer op schiphol.

Nu zie ik pas hoe prachtig het hotel is…. zwembad, ruim resort, niet goedkoop maar prima om mee te starten. In plaats van als een gek de fiets in elkaar te zetten maar met een paar man bij het ontbijt besloten om sightseeing te gaan doen. Met allemaal onbekende nieuwe vrienden eten en kennismaken, switchen tussen engels, nederlands en duits is niet echt rustgevend.

image

De eertse plaatjes van de zandbak staan er nu op. De groep klikt lekker met elkaar van chirurgen tot fietsenmakers en kansloze consultants zijn de deelnemers tussen de 18 en 70 ik kan dit dus nog wel even een tijdje doen…. in de avond ridermeeting om informeel met elkaar een biertje te drinken en kennis te maken erg geslaagd en leuk om bijna alle 50 mensen en staff bij elkaar te zien.

Vandaag aan het klooien geweest om de gps apparatuur aan de praat te krijgen…. de verbinding met de tablet werkt maar nog geen sattelieten boven Cairo. Al kan dat ook komen door de zendmasten naast de hotelkamer. In demiddag de eerste briefing gehad overwat te doen als je verdwaald…. loop terug naar de route of vraag het de locals waar die witte mensen met lycrakleding heen gaan…. ok goede tips zijn dat.

Verder uitleg over de timing van de tour….. het is geen wedstrijd maar wel fun om getimed te rijden…. dus dat doe ik dan maar, weet ik inieder geval hoeveel uur ik in 4maand kan fietsen. Daarnaast zal ik het aantal colaatjes bijhouden wat er gedronken wordt. De hulp van de fietsenmakers die meegaan is limited, maar niemand mag zelf aan zijn wielen zitten want er zijn geen spareparts….. behalve in mijn tas. Ik mis weer andere spareparts en ontvetter, maar dat vind ik vast wel ergens. Al blijkt het verdomd lastig om in een stad met 20miljoen mensen basic dingen te vinden….

Morgen een rustig dagje, in de ochtend ontbijt een laatste poging met de gps en dan relax ff wat rondstruinen over de markt en dan om 1uur ridermeeting 2 met uitleg over eten, hygiene (handen wassen handen wassen handen wassen) tja nu al last van men maag…. niet aan geld zitten en daarna eten!!! Ow en morgen ook nog party….. ben jarig. Naja eigenlijk vanavond al beetje gevierd met lekker eten en beetjete trakteren! Kip met rijst en gekookte groente…. helemaal prima.

Voor nu is het even genoeg. Moe van alle indrukken.

Groet uit Cairo morgen nog maar 1 nachtje slapen en dan begint het avontuur als dertiger.
Basfietst.

Advertenties

Blog #05: Code wit

Code wit,

Ja vandaag is het dan toch echt aan de hand. Sneeuw…. het einde van de fijne lange trainingen op de weg, het eindeloos en uren fietsen door de bossen in je eentje. Want ja nu er sneeuw ligt wordt het voor mij te koud, te weinig spek op de botten. Maar vooral wordt het te gevaarlijk zo richting Afrika. Al die kinderen en mensen die in het bos lopen, zonder dat ze gewend zijn aan de witte brei, al die gekken die ook de weg met je delen en denken dat ze Collin MacRay zijn. Dat is bij mij reden voor code wit, een staat van extra alertheid, maar vooral ook een staat van extra ontspanning.

Colling mc Ray

Voor Bas is de rustperiode aangebroken, tapering is het magische woord nu.

Tapering, zoiets als rust houden voor een belangrijk evenement om daarna optimaal te presteren. Volgens wikipedia is deze periode soms wel een week lang….. oei dat wordt dus afzien. Dat neemt niet weg dat het geen kwaad kan om in alle rust wat zaken voor Afrika voor te bereiden, want in mijn vorige blog sprak ik al over het in elkaar zetten van de fiets, dat is dus nog niet gebeurt…. tja als je altijd maar door fietst wordt het lastig om de fiets verder klaar te maken.

Ook mijn fotoskilss moet nog wat aan gesleuteld worden, daarom vandaag maar druk begonnen met oefenen.

Sneeuw

Maar rust betekend in mijn woordenboek natuurlijk wel relatieve rust. Dus ik denk dat ik dit weekeinde nog wel even op een mountainbike kruip, een rondje door het bos loop, net zoals al die andere mensen die wel houden van een prachtige witte wereld en dat ik maar eens lekker aan de warme chocomelk met zelf gemaakte knapperige speculaas ga zitten. Je moet toch iets om aan je reserves voor Afrika te komen.

Mocht dat toch gaan vervelen, dan maar een muts over de krullen heen en lekker in de buitenlucht uitwaaien. Er is niets fijner dan met een bos verwarde krullen door het bos te lopen. Motto voor de aankomende weken: “Krullenpower-rules”, kortom lekker eigenwijs een beetje koppig maar vooral genieten van deze mooie tijd van het jaar.

Nog maar 1 maand en dan vlieg ik naar Cairo!

Tour d’Afrique 2013 (getting started)

Daar sta ik dan, op een mooie augustus dag in 2011, op de stoep van mijn werkgever Strukton. Het hoge woord is eruit: “Ik wil graag wat langer verlof om te fietsen.” Dit heb ik een uurtje eerder aangegeven en het is een droom die ik al bijna 7 jaar met mij mee heb gedragen. Op het moment dat ik die ene zin uitspreek komt er een ontwijkende blik terug van de andere kant van de tafel. Want wie gaat er nu 4 maanden door Afrika fietsen, 12.000km door bergen, woestijnen, jungle, hitte en droogte?

Ik dus en ik kan niet blijer zijn!

Eigenlijk is dit voor mij een logische vervolgstap op fietsgebied, om dat te begrijpen zal ik jullie even meenemen in de afgelopen jaren, of moet ik zeggen decennia. Toen ik een jaar of 8 was fietste ik als klein jochie achter mijn vader aan door het bos op een 24” racefietsje, zonder noppenbanden en met crosscommandeurs aan het stuur. Dit fietsje werd na een paar jaar een 28” racefiets en het rondje bos werd een rondje Zuiderzee. Wandelen in Duitsland was aan de kleine Bas niet besteed, dus de mountainbike moest mee op vakantie en zo werden de eerste kilometers over de landsgrenzen gemaakt. De wereld werd steeds groter, de snelheden hoger en de afstanden langer. Toch duurde het tot de invoering van de Euro voordat ik echt op pad ging.

Op de fiets naar Rome, niet voor bezinning, maar om te genieten en wie wil er nu niet in Italië rondfietsen? Dus de tassen werden op de omgebouwde fiets geladen een tentje gekocht en daar fietste ik heen, door  de Hoge Venen, langs de Elzas, over de Alpen en door de Appenijnen, een rondje door Toscane en Umbrië en 4 weken later stond ik het het St. Pietersplein. Dit werd vanaf toen de nieuwe vakantiebesteding. De vrijheid is ongekend, de mogelijkheden immens en het afzien intens. Er volgde rondes naar Zuid Frankrijk, Noord Italie en vele kleinere fietstochten in Nederland en België. Ergens in deze periode hoorde ik van Tour d’Afrique en heb ik dit in een klein achterkamertje opgeslagen. De honger naar nieuwe avonturen bleef, en toen de gelegenheid zich voor deed was het snel beklonken, de fietsen in het vliegtuig en naar Nieuw Zeeland voor 3 maanden.

Tussen de Kiwi’s leerde ik dat ik om te genieten toch wel een beetje competitie en uitdaging nodig heb. Het hele Noorder- en Zuider eiland heb ik rond gereden, veel moois gezien, bijna alleen maar goed weer gehad en de nieuwe plannen werden ’s avonds op de kampeerplekken gesmeed. Tochten met de racefiets in de Alpen en Dolomieten dat zou ook wel mooi zijn, wat meer competitie en de bergen dat waren de ingrediënten die in de mix moesten komen. Dus na terugkomst werd de mountainbike in de auto geladen op naar Italië om daar in de Dolomieten te fietsen. Het jaar daarna werd de fiets in de auto gegooid om samen met de toenmalige Fietsredactie de Vikingtour te rijden in Noorwegen, in heroïsch weer en in bijzonder gezelschap.

De bergen bleven trekken, de mountainbike werd in het vliegtuig geladen en op naar Nepal. Voor wandelaars is het Annapurna circuit een fantastische trekking voor fietsers een nog veel mooiere uitdaging. Hele stukken met de fiets in de nek, maar nog meer stukken waarop genoten kan worden van het mooie uitzicht en de prachtige singletracks en de klim naar 5416m is werkelijk een adembenemende onderneming.

De crisis had ondertussen in Nederland hard toegeslagen de 30 kwam nabij, ik was weer vrijgezel en zo kan het zijn dat in 2011 het achterkamertje weer open ging en Tour d’Afrique er weer uit kwam. Onbewust had ik hier van gedroomd, uitgekeken naar het avontuur en nu gaat het dan toch echt beginnen. In de aankomende weken zal ik jullie meenemen in de voorbereidingen, de simpele dingen die ik meemaak tijdens de laatste puntjes op de i en tijdens de tocht. Ik hoop dat ik een inspiratie kan zijn voor de mensen met een droom net als ik.

Zoals Wilco van Rooijen vertelde: “Het gaat om dromen, delen, durven, doen.”